Enfü'l-İcl, Buzağı Burnu, Aslanağzı (Antirrhinum majus, Snapdragon)

Buzağı burnu derler. Zira yemişi ona benzer. Eğer bu otu kaynatsalar suyunu içseler zehiri (ağuyu) defeyleye. Eğer süsen yağıyla karıştırıp yüze sürseler kim görürse kabul eyleye.
[İbni Baytar - Kitabü'l-Cami Fi'l-Müfredat]

Buzağı burnu derler bir ottur, lakin tıp sanatında kullanıla gelmemiştir. İbni Baytar sahibi böyle beyan etmiştir. (Sığır burnu)
[Sakızlı İsa Efendi - Nizamü’l-Edviye]

Buzağı burnu. Buna isimlendirildi. Zira benzer şekildedir. Ve yaprakları küçük ve çiçeği kırmızıdır. Birinci derecede sıcak ve kurudur yahut dengelidir. Ve onun faydası zehirlerde tecrübe olunmuştur. Ve demişler ki her defa (her bâr) süsen yağına koyalar makbul olurlar. Halk arasında meşhurdur. Ve onun pişmişi katı (sulb) olan şeyleri üzerine dökmekle eritir/çözer (tahlil eder), uğursuzluğu/kötü enerjiyi (nuhusu) giderir ve adet kanını (hayzı) akıtır (cari eder). Ve denenmiştir.
[Davud-u Antaki - El Tezkire]

Mağrip ismidir. Uzunluğunda, yassılığında ve şeklinde buzağı burnuna benzer bir yemişin ismidir. Otu yıllıktır, baharda biter. Yaprağı hindibanın küçüğü yaprağına benzer. Çiçeği kızıla meyilli menekşe renktir. Hayri ki şebboy (şeb-bûy) dedikleri çiçektir, ona benzer ama bunun çiçeği daha küçüktür (kiçirektir). Tabiatı dengelidir. Eğer yaprağını kaynatıp suyunu, zehir içen kimseye içirseler hassasıyla iyi ede. Eğer süsen yağıyla karıştırıp yüze, göze yağlasalar şirin göstere. Bu iki hassa bu otta Mağrip taraflarında meşhurdur.
[İbnü’l-Kütbî - Ma La Yesaü't-Tabibe Cehluhu]