Çakal (İbni Ava / Şegal)
Dahi mecnuna çakal etini yedirseler aklı başına gele.
[Mir Salih B. Havabin - Risâle fi't-Tıb]

Çakal(İbni avâ): Çakaldır. Arap'ta ve Acem'de şegal derler. Şagal: Çakal dedikleri hayvandır. Farsçada dahi şagal derler. Bu hayvan adetçe tilki gibi haramzade bir hayvandır. Ve bağa girse üzümü yiyip bir alay zarar dahi eder ve keçe pabucu uğurlar. Ve tavuğun gayet aşığıdır, ne zaman tavuk görse ihtiyarı kalmaz. Ve eğer su kuşunu çakal avlamak murat eylese kendini otluğa muhkem sarıp ve su kenarına ve su içine otluk bıraktılar kıyas olunup içinde çakal gizlenip dertment kuş otluk üzerine çıkar, anında su kuşunu tutup yer. Eğer çakal dilini bir cemaat arasına bıraksalar aralarında husumet vaki ola. Eğer bunun ödünü buçuk dirhem kadarını alıp sıcak su ile üç gün peş peşe içseler dalağa faydalıdır. Ve bunun eti ay başında bir tutan Sara(epilepsi)'ya gayet faydalıdır ve karaciğerinin bir miskali cümle Sara(epilepsi)'ya faydalıdır. Eğer iliğini boraks ile karıştırıp alaca hastalığına(barasa) pansuman(tıla) eyleseler halas ede. Eğer sağ gözünü üzerinde taşısalarsa Hayatül Hayevan yazarının sözü üzere göz değmekten emin ola, mücerreptir.
[Sakızlı İsa Efendi - Nizamü’l-Edviye]